Got to get You into My Life

“Op 28 augustus 1964 ontmoetten The Beatles in New York zanger Bob Dylan tijdens hun tournee door de Verenigde Staten. Tijdens die ontmoeting rookten The Beatles, op suggestie van Dylan, voor de eerste maal marihuana. Het gebruik van marihuana zou vanaf die tijd een grote invloed hebben op de muziek van The Beatles. Onder invloed van dit verdovende middel werd de muziek van The Beatles meer introspectief en experimenteel. Ook stopten The Beatles vanaf die tijd verwijzingen naar drugs in hun nummers. Got to Get You into My Life is hier een voorbeeld van. Paul McCartney schreef het lied als een lofzang aan marihuana” (einde citaat Wikipedia).

Lezers van deze blog kennen mijn voorliefde voor de muziek van The Beatles en veel van wat daarmee te maken heeft. Toen ik het liedje “Got to Get You into My Life” voor het eerst hoorde (onbekend wanneer dat was), klonk het als een mooi liefdeslied. Vandaag de dag weet ik beter. Het lied geeft een mooi inzicht in de (andere) verlangens welk de heren op dat moment koesterden.

Wanneer ik het hoor helpt het me ook eigen verlangens te onderzoeken. Niet zozeer naar marihuana of andere middelen. Mijn interesse in middelen is nooit groot geweest. Wel aan grote en kleine dingen die mijn ego uitnodigen om te reageren. Gebeurtenissen, groot en klein, die mij op de proef stellen om gelijkmoedig te reageren, met medevreugde en waar nodig met zelfcompassie. Vandaag ook weer, vaak en veel! Ik merk dat mijn ego nog wat moet wennen aan deze bejegening. Protest is aanwezig … ik fluit vandaag dit liedje …. na het liedje is het anders ….

Advertenties
Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Liever geen cadeaus

“Liever geen cadeaus” was ruim 100 jaar geleden de reactie op het voornemen van de burgers van dit land op de komst van een nieuwe koningin.

Dat werd uiteindelijk een prachtige koets, die na Prinsjesdag 2015 in de revisie gaat. Voor 4 jaar!!! Het blijft een enorme uitdaging om nu niet een uitermate cynisch stukje te schrijven.

Gelukkig hoeven Willem & Maxima zich geen zorgen te maken over hun openbaar vervoer de komende jaren. We hebben nog een blauwe NS trein die 2 x per jaar opgepoets wordt en de glazenkoets is gelukkig net volledig gerenoveerd. Het  jaarlijks tochtje lijkt daarmee gered. Een mooie traditie voor de burgers van dit land, ook voor zijn nieuwe burgers (die ander vervoer hebben). Zij zullen waarschijnlijk met de nodige verbazing het ritje aanschouwen.

Over de kosten van dit alles, wordt vermeld dat dit binnen de Koninklijke (met een Hoofdletter) begroting blijft. Gelukkig, Rutte kan vandaag niet alle burgers blij maken met zijn nieuwe begroting, maar ook zijn koning. Hoeft hij de kosten van zijn eigen vervoer gelukkig niet zelf te financieren. Leve de Koning, leve de monarchie! Ik weet het niet …

Geplaatst in Actualiteit | Een reactie plaatsen

This is the end ….

Wie een beetje in de muziek thuis is kent het nummer van The Doors, the End. Heftig! Opgenomen destijds in de periode dat oorlogen ons ook al verscheurden. In de film “apocalypse now”, wordt het nummer prachtig in beeld gebracht. Het nummer zingt een beetje rond in mijn hoofd. Niet dat ik dood wil of suïcidaal ben, gelukkig niet. Het lijkt te worden getriggerd door de zelf gekozen dood van Joost Zwagerman. Bekend schrijver, al moet ik zeggen dat ik nog nooit een boek van hem heb gelezen en hem alleen ken als presentator van Zomergasten van de VPRO (een aantal jaren geleden) en de DWDD.

Er is nu veel belangstelling voor het onderwerp suïcide door zijn dood. Bert Wagendorp schrijft in de Volkskrant dat indien hij een natuurlijke dood was gestorven, zijn leven was gevierd. Nu leidt zijn zelfmoord daarvan af. Bert Wagendorp beschrijft hoe de omgeving van iemand die de hand aan zichzelf slaat, juist dat specifieke moment als pregnantste moment in dat leven laat zijn. Ik herken dat vanuit mijn eigen persoonlijke levenservaring. Terwijl de dood ook gezien kan worden als de voltooiing van een (mensen)leven. Misschien onbelangrijk of dit een lang of kort leven is geweest, of het leven natuurlijk ophoudt of door een eigen gekozen pad.

Het tegenovergestelde kan ook. In het Boeddhistisch Dagblad wordt bericht dat het herstel van Thich Nath Hanh zeer moeizaam verloopt. De man is 84 jaar, getroffen door een zware hersenbloeding en wordt nu behandeld in de Verenigde Staten in de hoop dat hij hersteld. Ik lees dat hij zeer vermoeid is en veel lichamelijke ongemakken kent. Hij krijgt elke dag accupunctuur, fysieke therapie, logopedie, osteopathie en neurofeedback. Met mijn beperkte inlevingsvermogen,  kan ik me voorstellen dat hij vermoeid is. Kan en mag deze man, na een vol leven van 84 jaar,  los komen van dit leven? Willen zijn volgelingen hem nog graag in “aanvaardbare” goede gezondheid om zich heen behouden? Ik ben benieuwd wat de man zelf zou willen? Een leven begint en een leven eindigt, laten we het leven vieren en elkaar zonodig troosten als iemand die bij ons leeft wegvalt. Wanneer en op wat voor wijze dat moment ook zal verschijnen.

Geplaatst in Actualiteit, Muziek, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Eerlijk spel

Wat een opluchting, letterlijk! Lucht voor de mannekes van 6 en 7 jaar die weer begonnen zijn aan hun voetbalcompetitie en ook voor hun ouders en trainers. Dit jaar worden ouders en scheidsrechters van het veld geweerd. Dat werd eerlijk gezegd ook tijd! De jongens (en meisjes) kunnen het prima zonder hen, zo blijkt deze ochtend.

De energie op het veld en daarbuiten is uitermate aangenaam. Geen overspannen reacties, geen boze blikken, roepende ouders, teleurgestelde kinderen en opspelende ego’s. Ook in het veld blijken de kids “gelijkmoedig, vriendelijk, blij en vol met mededogen” naar zichzelf, teamgenoten en tegenstanders.

De kleine mannen zijn een voorbeeld voor de grote voetbaljongetjes en hun trainers (met hun enorme ego’s en bankrekeningen). Fair play ….. op het voetbalveld en daarbuiten. Ik ben voor!

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

IM: een ander pad

In de afgelopen jaren heb ik met veel verschillende mensen het (meditatie) kussen mogen delen. Sommige zijn mijn vrienden (geworden), anderen kwamen en gingen weer. Een aantal van hen herinner ik me heel duidelijk en van sommigen ben ik hun naam inmiddels alweer vergeten.

Samen oefenen, in een training of daarbuiten met een clubje mensen, heeft mij veel mooie momenten bezorgd. Personen werden onderdeel, zijn onderdeel van mijn wandeling. Voor die ontmoetingen, telkens weer, ben ik altijd dankbaar geweest en gebleven en draag ik met mij mee.

Gisterenavond kreeg ik het nieuws dat N. een ander pad gekozen heeft. Ik voel me verdrietig en aangeslagen. Hoewel we elkaar alleen maar kenden tijdens het “zitten”, ontstond in onze gesprekken een bijzondere connectie waarin ik veel van mezelf door haar heb mogen zien en heb mogen ontdekken. Ik geloof dat zij ook iets van mij geleerd heeft. Da’s mooi als twee mensen elkaar inspireren, op hun eigen wandeling, hun eigen pad.

Je eigen wandeling, op je eigen pad. Ik wens je een mooie reis toe …. dank je wel N.

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Wat is dit?

Al enige tijd ben ik zoekende. Waarnaar? Da’s een eenvoudige vraag en het antwoord lijkt me complex. Ik heb het niet gevonden. Ik praat erover, met mezelf, met anderen, zoek, lees, zit, snuffel, raak aan en ga ook weer weg, op zoek naar een beter, een meer passend antwoord op de vraag. Misschien wel een eindeloze zoektocht …

Stephen Batchelor, seculier boeddhist heeft het boek geschreven “bekentenis van een boeddhistisch atheist”. Hij beschrijft o.a. zijn reacties op de gestelde vraag “wat is dit?” Een prachtige vraag, waar vele antwoorden op te verzinnen zijn. Scherpe antwoorden, diepe antwoorden, raadselachtige antwoorden, maar nooit het juiste antwoord. Batchelor beschrijft dat hij na verloop van tijd zijn pogingen om een antwoord te vinden maar gewoon opgaf.

“Wat is dit?” is een prachtige en tevens onmogelijke vraag. Volgens de schrijver is de vraag erop gericht een kortsluiting te veroorzaken in de antwoord-gevende gewoonte van ons brein en je in een staat van kalme verwarring te doen belanden. In plaats van te worstelen met de woorden en eventuele antwoorden, horende bij deze vraag, kan er in plaatst daarvan mogelijk een rustige aandachtige verbazing ontstaan, waarin je alleen maar wacht, in de stilte die volgt op het wegsterven van de woorden.

Prachtig, ik had de wens om dit zo vanuit het eigen brein te kunnen formuleren, sterker nog zo te ervaren. Op het kussen en nog liever daarbuiten. Er valt veel te ontdekken met het wegsterven van woorden, gedachten en alle bijhorende emoties.

Het helpt om te lezen, te snuffelen, te zoeken, met een leraar contact te hebben, te zitten, alleen en met anderen. Open te staan voor hetgeen zich meldt, met verbazing en twijfels. Heel vaak komt er iets goeds uit voort.

Geplaatst in Boeddhisme, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Goed dat je fietst!

Al enige tijd kom ik op mijn dagelijkse fietstocht naar het werk onderstaand bord tegen. Ik vind het een fascinerend bord en trekt altijd mijn aandacht. Ik ben altijd wel fan geweest van cijfers. Als kind maakte ik al lijstjes van mijn favoriete muziek (stiekem doe ik dat nog steeds) en ook in het boeddhisme komen cijfers en lijstjes in grote getale voor (vier edele waarheden, het achtvoudig pad, 4 levensvrienden etc).

Gisterenochtend hadden rond de klok van 08.03 al 293 fietsers (dat kunnen meer mensen zijn), het bord die dag al gepasseerd. “Goed dat je fietst” is een fijne uitspraak. Het stimuleert en heeft uiteraard een gezonde gedachte, voor zowel jezelf als voor de omgeving die niet vervuild wordt door uitlaatgassen, opstoppingen en opgefokte bestuurders die te laat dreigen te komen.

Doordenkende over de cijfers en dan vooral de wat grotere cijfers, 339026 fietsers dit jaar, langs alleen dit punt al. Dit is wel een prachtige plek, een prachtige gelegenheid om vriendelijke wensen en gedachten de Eindhovense binnenstad in te fietsen. Als 20% van deze meer dan driehonderdduizend fietsers dit zou doen, deze intentie hebben, iets aardigs, vriendelijks doen, na het passeren van dit bord, zou Eindhoven er mogelijk heel anders bij komen te liggen (ik weet het wel zeker!) Ik ben niet bekend of dit soort borden ook in andere steden en landen gebruikt worden. Het voelt in ieder geval heel aantrekkelijk. Het zou misschien symbool kunnen staan voor de grote hoeveelheid vluchtelingen die “onze grenzen” opzoeken en willen oversteken. Voor iedere fietser een vluchteling? Gewoon omdat het kan. Vriendelijke wensen, beginnen bij onszelf en kunnen zich als olievlek verspreiden.

Ook bij onze grenzen, de grenzen in Oostenrijk en Hongarije, bij de stations en langs de Europese snelwegen zouden we borden met vriendelijke wensen kunnen plaatsen. Wensen laten zich net als een olievlek niet tegenhouden door grenzen. Welkom in Europa, dat jullie hier gelukkig mogen zijn, gezond, veilig en in rust en vrede met jullie zelf en ons mogen leven. Veranderingen beginnen bij het onderzoeken van eigen grenzen en de mogelijkheid deze te open te stellen (te beginnen bij onszelf).

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen