Vrolijk verlicht ….. in plaats van kerstkaarten.

Soms kom ik een tekst tegen waar ik zomaar een heel leven mee vooruit kan. Met dank aan Onno Veerman – Vrolijk Verlicht. Prettige feestdagen allemaal, ze gaan ook weer voorbij.

 

De eerste paar duizend levens verliepen dramatisch; ze waren kort, onbevredigend en eindigden bijna altijd hardhandig. De volgende paar honderd verliepen wel wat beter, maar ik ben toch blij dat ik het meeste daarvan inmiddels weer vergeten ben.

Afijn, al doende leert men. Maar snel gaat het allemaal niet. Duidelijk wel een nadeel van deze planeet. Maar goed, ik had ervoor gekozen en ook al vergeet je dat regelmatig, tussendoor word je er toch weer op gewezen dat je wilde leren keuzes te maken, compleet met consequenties en al. Dat je wilde leren liefhebben, ook al ging niets zoals je verlangde. Dat je jezelf wilde leren kennen in tienduizenden vormen en omstandigheden. Als ik besloot om wat langer tussen twee levens te wachten herinnerde ik me meestal wel beter wat het Grote Plan ook al weer was. “Oh ja” zei ik dan.

Had trouwens ook niet altijd zin om meteen weer terug te gaan, want na sommige levens wilde je na afloop toch wel even een pauze… Maar dat kon, en ze deden ook nooit moeilijk als ik voor de verandering eens voor een leven koos dat vooral op vakantie leek. Kiezen voor lekker gemakkelijk kan natuurlijk net zo goed. Wat jij wil, zeg maar. Ook dan leer je wel het één en ander, over ontspanning bijvoorbeeld, en dat het allemaal maar relatief is.

En dan toch weer terug naar het drama, want een beetje opwinding met veel stormachtige emoties kan op z’n tijd best wel aangenaam zijn. Achteraf dan, dat moet ik er wel bij zeggen. Op het moment zelf lijkt het alsof de wereld vergaat. Het duurde ook wel lang voordat ik begon te beseffen dat je niet altijd veel leert van drama. Het is vaak een hoop gedoe om niks eigenlijk.

tussenkopje2
Soms was ik te lang intellectueel bezig en koos ik voor een leven als dommertje. Soms was ik te vriendelijk geworden en werd ik voor de verandering een huursoldaat die roofde en plunderde. Soms had ik zoveel spijt van zo’n leven dat ik non werd.

En soms had ik daar dan weer zoveel spijt van dat ik koos voor een leven met veel wijven, veel drank, veel vlees en vaak boeren. Denk maar niet dat evolutie een rechte lijn volgt.

Na afloop van ieder leven was ik vaak lang bezig met terugkijken om te leren, vooral door er samen met andere zielen naar te kijken. Of kijken? Het is vooral naspelen en opnieuw beleven. Je gaat dan ook steeds van standpunt wisselen, zodat je ook de ander bent met wie je toentertijd samen het leven leefde. Had je iemand gepest, dan kon je nu voelen hoe het is om gepest te worden. Of hoe het voelt om een kind te hebben dat gepest wordt, of hoe de buurvrouw het indertijd ervoer om een moeder te kennen wiens kind gepest wordt. Je kunt dat zo ver uitbreiden als je maar wilt.

Soms speelden we alternatieve versies om te ervaren hoe het zou zijn geweest als je dat zou hebben gedaan. Als die echt veel aantrekkelijker waren en je ook voldoende nieuwsgierig was nam ik die intenties mee om een volgend leven te beginnen. Om dan concreet en lijfelijk te ervaren wat er dan gebeurde. Bleek dat natuurlijk weer allerlei andere onvoorziene consequenties te hebben…

tussenkopje2
Weer veel later was ik niet alleen bezig met het opnieuw doorlopen van dat ene leven dat ik had geleid, maar ging ik ook kijken naar de vele parallelle levens die tegelijkertijd “naast” de officiële versie bestaan. De levens die ook plaatsvonden zonder dat je het door hebt, de keuzes die je ook had kunnen maken en de soms heel andere gevolgen die ze hebben, de ontmoetingen die niet plaatsvonden, maar wel hadden kunnen plaatsvinden.

Echt, als ziel zijn je mogelijkheden tot kunnen ervaren duizenden keren groter dan als je gereïncarneerd bent. Maar je moet wel die beperking accepteren omdat je alleen op die manier die scherpe focus krijgt die het leven zo echt doet lijken. Je bent een ziel die een persoonlijkheid heeft, niet andersom, maar je hebt die ervaring wel nodig om deze dimensie te kunnen ervaren.

Maar heel geleidelijk ontstond er een soort verlangen om niet langer te leven met de beperking van geïdentificeerd zijn, niet langer helemaal op te gaan in het verhaal, niet langer te geloven wat zo vanzelfsprekend leek. Ik wilde terug naar huis keren.

Toen begon het zoeken. Nou ja, zoeken is gemakkelijker dan vinden blijkbaar. In het begin wil je iets tastbaars, later wil je dat je er vooral prettig bij voelt, en dan komt de fase van willen begrijpen omdat je denkt dat dat kan. Nou ja, zo werk je het hele rijtje van vergissingen af. En ieder doet het op zijn eigen manier, zoeken en vinden kan op heel veel verschillende manieren.

tussenkopje2
Op den duur werd het gelukkig wel wat duidelijker allemaal. Het twee na laatste leven (vanaf hier gezien dan) dat ik in India leidde liet me vooral zien dat in die ongelofelijke chaos en stank het niet zo vreemd is dat je op zoek gaat naar Waarheid, want die is daar inderdaad soms ver te zoeken. Gelukkig hebben ze ook de Oepanishaden en de Ashtavakra Gita; erg leerzaam. Maar ik kreeg er wel een langdurige hekel aan te veel mensen bij elkaar.

Na al die hitte wilde ik iets koelers, dus dat werd Tibet. Kloosterleven, de hele boeddhistische bibliotheek zo’n beetje uit het hoofd leren. Later zeven jaar in m’n eentje in een grot gaan mediteren, levend op brandnetelsoep en bessen. Eerlijk gezegd moesten we wel, want werden we verbannen uit het klooster. Ik was daar met m’n broer en na zijn realisatie konden we vaak niet anders dan maar wat giechelen als de lama ons streng toesprak. Moest hij als straf naar de ene grot en ik naar de andere. Ach, zo erg was dat uiteindelijk niet – al snel konden we allebei astraal reizen en gingen we toch weer bij elkaar op bezoek. Later leerde ik ook reizen door de godenwereld.

Bewust dromen was ook interessant, kon je contact houden met je leermeesters, zelfs als ze al overleden waren. Het duurde toen ook wel even voordat ik door had dat ik zelf al overleden was, heel grappig eigenlijk.

Misschien was het allemaal wel iets te kleurrijk geweest, want ik wilde daarna persé eenvoud en minimalisme. Dus ja, dat werd Zen. Mediteren, vloer schrobben, mediteren, eten, mediteren, kort gesprek met de leraar, paar klappen voor je kop, mediteren, eten, mediteren, slapen – en dat 17 jaar lang, dan weer bij de één, dan weer bij de andere leermeester. Tussendoor veel heen en weer zwerven tussen de verschillende kloosters. Het leek ook wel of het altijd regende als ik op pad ging. Ik was blijkbaar een harde noot om te kraken.

Toen het duidelijk werd was het ook wel feest. Wat moest ik lachen! Achteraf schaam je je ook wel een beetje dat je het niet eerder zag. Zo simpel! Goed, dus dat was duidelijk. Ik was altijd thuis. En ik had toen misschien ook kunnen stoppen, maar om de één of andere reden wilde ik het allemaal nog een keertje over doen, maar nu niet zo streng en hardhandig meer.

Dus dat werd het twintigste eeuwse Westen, na de oorlog natuurlijk, want anders krijg je een heel ander verhaal. In de tijd dat er steeds meer informatie beschikbaar kwam, alles steeds sneller ging, en de Grote Crisis begon. Interessante tijd, dus als je niet uitkijkt leef je alleen maar in afleiding en alles even uitproberen. Gelukkig kon ik m’n Japans/Tibetaans/Indische vaardigheden goed gebruiken.

Terwijl ik iedere dag naar m’n werk ging, mijn kinderen opvoedde, een paar relaties had, deed ik ondertussen het Grote Werk nog een keer. In het begin wel erg serieus, maar dat kan waarschijnlijk ook niet anders. Later werd het allemaal wel gemakkelijker. Ja, t heet tenslotte verlichting, niet verzwaring, waar je mee bezig bent.

tussenkopje2

Erg leuk om het zo te doen, het was eigenlijk vooral opnieuw herinneren. Je weet het al, maar je weet alleen niet dat je het al weet. Ja, het is een prachtig spel om te spelen. Op een gegeven moment begon ik ook allemaal oude bekenden te zien. Ik weet eerlijk gezegd niet altijd zo goed meer wat we allemaal samen hebben beleefd, maar dat komt vooral omdat ik niet kan zien wie van de twee ik toentertijd speelde. Het is net als met dromen waarbij je twee perspectieven tegelijkertijd kunt hebben, maar na het wakker worden kun je je nog maar één van de twee herinneren.

Ik zie nu namelijk ook dat ik het spel al honderdduizenden keren heb gedaan, en dat ik het altijd zal blijven doen, steeds weer op een andere manier. Ik ben tenslotte het spel en alle spelers die het spelen.

Dit bericht werd geplaatst in Boeddhisme. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s