Carrie & Lowell

“We’re all gonna die.” Wie het niet koud krijgt van Sufjan Stevens’ postume verzoening met zijn schizofrene moeder, of zijn eigen verzuchting naar de dood, beseft niet wat liefde betekent. ‘Carrie & Lowell’ is het testament van een ontwricht gezin, maar ook van gewelddadige romances en een doodswens. Sufjan Stevens legt zijn uitgeholde hart bloot, laat zijn stem breken als porselein en overweldigt met ontroerende schoonheid”.

Nadat ik bovenstaande tekst las op de site van De Morgen (Belgische krant) werd het verlangen naar het beluisteren van de CD (of nog liever het vinyl) erg groot. Wat een prachtige omschrijving van hetgeen ik zo herken uit mijn eigen kinder-en jeugdjaren en tijd nadien. De muziek, teksten en met name de sfeer is prachtig. Een uitnodiging om nieuwsgierig te zijn. Beluister het album eens op Spotify en/of haal het binnen. Het is de moeite waard.

Het beluisteren van deze muziek brengt mij terug naar mijn eigen relatie met mijn moeder, die in 1981 koos om haar leven en mij te verlaten. Een gebeurtenis die in mij is gaan zitten, mij gevormd heeft en veel keuzes heeft beïnvloedt. Vaak overigens niet eens zo heel erg bewust, wel vaak te laat.

Nu ik 50 jaar word dit jaar en een aantal jaar geleden in volle overtuiging en met de voor mij juiste acties (samen met zuslief) haar dood en onze geschiedenis heb kunnen afronden, blijft het thema de laatste tijd wat rondzingen. Het is geen prettig “lied” in mijn hoofd. Ik schreef al eerder over deze week, bij het spoor. Ik droom erover en ik hoor en lees verhalen van en over personen die anno 2015 dezelfde keuze maken als mijn moeder 34 jaar geleden deed. Binnen mijn werk in de GGZ is het onderwerp nooit ver weg en vaak heel dichtbij.

Het grote verschil tegenwoordig is de aanwezige openheid. Op de school van mijn zoon wordt over het onderwerp gesproken, samen gelezen, samen beleefd. Het is een onderwerp, zoals er in  het kinderhoofd zovelen zijn. Dat maakt het mooi, onderdeel uit makend van het leven. In 1981 was dat in mijn gezin van afkomst en omgeving niet bespreekbaar. Er werden andere keuzes gemaakt, geen goede en geen slechte. De tijd was anders. Wij waren anders.

Met het beluisteren van bovengenoemde LP en het verhaal er om heen word ik me weer bewust van wat we ons verbindt, mensen met elkaar. In de compassie training noemen we dat “common humanity. Ik moet ook meteen denken aan de 4 edele waarheden, het lijden dat onderdeel van ons leven uitmaakt, de oorzaken en de manier hoe we hiermee om zouden kunnen gaan. Nu ik bijna 50 jaar ben doe ik dat anders dan toen ik 15 was. De muziek verzacht, verbindt en raakt iets moois aan. Daar ben ik dankbaar voor.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s