Luisteren naar stilte

Vandaag fietste ik met een flauw lentezonnetje van werk richting huis. De route is altijd mooi – alle seizoenen lang. Terwijl ik genoot van het moment en de gedachten om deze middag met zoonlief weer allerlei “avonturen” te beleven, werd ik hard geconfronteerd met de werkelijkheid van het hier-en-nu.

Ik werd vlak voor de spoorwegovergang tegengehouden door een batterij politie-agenten en hulpverleners, die bezig waren met de gevolgen van de suïcide die vlak daarvoor had plaatsgevonden. Een persoon, had op deze dag besloten zijn/haar leven te beëindigen – niet te wachten op een vervolg daarvan, niet wetende wat de uitkomst daarvan zou worden.

Hoewel ik (gelukkig) op enige afstand van het spoor was, maakte de beelden die ik zag en de hoeveelheid hulpverleners grote indruk op mij. Ik verplaatste me in de persoon die deze keuze gemaakt had, zijn/haar gedachten vlak voor het moment en de dagen, weken, maanden voorafgaand aan deze dag. Ik verplaatste me in de geliefden van deze persoon; ouders, een partner, vrienden, vage bekenden; hun reactie wanneer ze dit harde nieuws vandaag zouden gaan krijgen. Ik dacht aan de machinist die gelukkig nooit zal wennen aan dit “beroepsrisico” en de hulpverleners van Prorail, waar zo vaak op gemopperd wordt.

De borden langs de weg en speciaal bij risicovolle spoorwegovergangen roepen zachtjes en tevens heel hard “ik luister”. Terwijl ik in opdracht van de politie mijn route moest verleggen zag ik de verte de rouwauto door het landschap rijden; respectvol begeleid door een politie-auto.

Ik stapte van mijn fiets en luisterde. Ik hoorde niks. Ik luisterde naar de stilte ….

Later deze middag kwam het lied “Walking man” van James Taylor zomaar voorbij in mijn gedachten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek, Persoonlijk. Bookmark de permalink .