Verslagje van hindernissen

Woensdagavond, 20.15 uur. “D’Angelo is in the house”. De Amerikaanse zanger treedt op in Utrecht en samen met een goede vriend ben ik een van de velen die maar liefst €68,- betaald hebben voor een kaartje. De verwachtingen zijn bergenhoog.

D’Angelo, voor de mensen die hem niet kennen, is een funky artiest, multi-artiest, die recent geweldige recensies gekregen heeft voor zijn 3e album. De man heeft een bewogen leven en brengt spaarzaam muziek uit (drie albums in 15 jaar!). Als de man in vorm is, dan moeten we er ook zijn 😉

Wat een prachtige recensie in de Volkskrant, dag voorafgaand had de man Amsterdam reeds platgespeeld. Hiermee waren de verwachtingen nog hoger geworden. Eerst zien dan geloven – het zou geweldig worden wisten we al!

En …. hij maakte het helemaal waar, wat een artiest, wat een geweldige strakke band en wat een teleurstelling dat ik slechts 45 minuten van het concert kon bijwonen. In plaats van 20.15 uur, was zijn avondeten (of iets anders, ik weet niet wat artiesten voor een concert allemaal doen) denk ik wat uitgelopen. Om klokslag 22.00 uur betrad de man het podium en trok zich niets aan van het gefluit en “boe”geroep van het volk, geïrriteerd door de vertraging van “hun” avond. Hij wist al, als ik ga spelen komt het vanzelf goed.

Eerder beschreef ik al dat ik “het Saabje” de deur uitgedaan heb. Ik ben dus afhankelijk van het openbaar vervoer, in dit geval de Nederlandse Spoorwegen. Die reden deze avond uitstekend op schema, alleen maar complimenten. Alleen om vanuit Utrecht de laatste mogelijkheid te kunnen gebruiken huiswaarts te keren, moest deze grote fan van D’Angelo,  na drie kwartier het concert verlaten ……. oorzaak en gevolg.

Gedurende de avond zijn alle bekende en mindere bekende emoties en hindernissen voorbij gekomen. Irritatie, boosheid, verzet, ongeloof en zo kan ik een heel rijtje noemen. Mijn medeconcertganger deed zijn uiterste best om samen met mij en een aantal whatsapp genoten te zoeken naar oplossingen. Ik besloot de drie kwartier te genieten en de rest als oefeningen erbij te nemen. Dat was niet makkelijk, niet leuk.

Toen de trein om 00.28 uur het station Brandevoort binnen reed kreeg ik een berichtje van mijn medeconcertganger. Het concert was net afgelopen. Het was “vet en geweldig”. Ondanks al het gebaal kon ik blij zijn voor hem en was ik ook blij toen ik enkele minuten later mijn hoofd op het kussen te rusten kon leggen: dromen over deze fantastische avond met D’Angelo.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .