Charlie en de terrorist

Hoe dichtbij moet de dreiging komen, het gevaar, de beelden? Worden we ons nu opeens bewust dat het anders kan, anders moet? Parijs is vreselijk. De wond is (in)voelbaar. Daar is een ieder het over eens. Maar Parijs is overal, vaak verder weg, heel ver weg, via beelden in het Journaal, YouTube filmpjes, getuigenissen, die dan weer naar de achtergrond raken. De verontwaardiging, zorg en misschien angst is nu groot, groter misschien dan voorheen. Gelukkig loopt onze premier Rutte met zijn ambtsgenoten vandaag mee in Parijs. Zou het dan toch goed komen?

Toch overvalt mij een bepaald gevoel van onrust; niet over de Islam en haar extremisten. Wel over ons en hoe wij met “onze vijand” om gaan. Misschien wel de vijand in onszelf. Welke richting we op gaan. Geweld met geweld oplossen is nooit een oplossing. Het kost dromen, geld, materialen en levens.

Protesteren is mooi, maar waarvoor, waartegen. Hoe voed je het beeld van de vijand, welke vijand? Wat doet dat met ons en met die persoon, die blijkbaar ergens anders (voor) staat; over de lijn?

Indrukwekkend vind ik de tekst van Frank Uyttebroeck (Mijn eigen terrorist). Een blik naar onszelf toegericht, naar binnen. Van daaruit is er een mogelijkheid tot bereidheid om te leven met elkaar in deze wereld. We zijn allemaal Charlie ….. of welke andere willekeurige naam dan ook …..

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Actualiteit. Bookmark de permalink .