Twee meisjes in de trein

Deze week zat ik de trein van Eindhoven naar Maastricht toen ik werd aangesproken door een van de 2 jonge meiden, die bij mij in de coupe kwamen zitten.

Of ze mijn telefoon mocht gebruiken. Een jonge dame, ik schat een jaar of 19, haar vriendin ietsjes ouder. Iets in mij (Simon) zei “niet doen”. Dat vond ik vervelend, hoezo niet? Ik besloot naar mijn voorgevoel, verstand (Simon) te luisteren, maar voelde me wat vervelend, omdat deze 2 meiden mij immers niets gedaan hadden.

Ik besloot een praatje te maken, nadat ik hen voorloog geen telefoon bij me te hebben (voor het beeld: ik zat met een iPad en koptelefoon in de trein, zo’n iemand heeft ook een telefoon bij zich duh!). Een praatje maken in de trein is tegenwoordig erg ongebruikelijk. 83% van de reizigers in de trein vindt het leuk, blijkt uit onderzoek. Slechts 7% doet het. Het heilig schermpje dat licht geeft blijkt een aantrekkelijk alternatief.

De meisjes bleken net uit het huis van bewaring te komen. Ze hadden 2 weken hechtenis achter de rug. “Balen” vonden ze het. Toen ik vroeg waarom ze hadden “gezeten”, vertelde zij dat ze iemand in elkaar geslagen hadden. Het was hun 2e straf. Tja, het viel me op dat de rest van de aanwezigen in de coupe stil waren geworden en passief deelnemer waren geworden van ons gesprek. Het meisje vertelde open en zonder gene haar levensverhaal inclusief haar neiging tot automutileren met alles er-op-en-eraan. Een gesprek dat ik over het algemeen niet zo vaak in de trein heb met iemand. Toen de 2 meiden in Sittard hun overstap moesten maken, groeten we elkaar vriendelijk en dankte ik hen voor het aangename gesprek.

Mijn stemming was opperbest, enigszins verbaasd en trots dat ik ondanks alle waarschuwingen van “Simon” deze 2 meiden niet genegeerd had en zij mij ook niet. Hoe vaak word ik als bijna 50 jarige man aangesproken door 2 dames?

Ik moest in Maastricht zijn voor mijn laatste ACT trainingsdag. Ik deelde mijn ochtendervaring met de groep om duidelijk te maken hoe jammer ik het vond dat het verstand, zo paranoïde tekeer kon gaan en het contact zo vaak in de weg staat. Helaas kreeg Simon nog wat extra input, door de uitleg dat de 2 meiden in de trein mogelijk wel degelijk op zoek waren naar mijn telefoon. Het schijnt een bekende truc te zijn, met z’n tweetjes een oude en kwetsbare (!) man aanspreken en beroven van zijn gadget.

Ik knikte, maar weiger het te geloven. Het was immers niet gebeurt, Simon hoeft geen gelijk te krijgen. Leren uit ervaring in plaats vanuit angst is aantrekkelijker, maar niet altijd verstandig. Ik ben er nog niet over uit. Zeker ook omdat de hele coupe vol zat met mensen en hun telefoon, aan wie de 2 dames niets vroegen.

Intussen zingt de hele week Raymond van het Groenewoud het liedje “2 meisjes op het strand” in mijn oor.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s