Yoghurt en bereidheid

Terwijl ik met de yoghurt in mijn haren en lijf onder de douche stond (zie bericht hiervoor), moest ik sterk denken aan het woord “bereidheid”. Een andere benadering voor het moderne woord “acceptatie”. De bereidheid om te ervaren wat er ook maar binnen komt. De slappe lach vanwege de spanning over hoe het zou zijn, het gevoel van de mol die wou weten wie over zijn hoofd had gepoept (zie kinderboekenafdeling) en nadien het aangename gevoel van koude smurrie die langzaam opwarmde door mijn bezweet lijf (ik had immers voor dit experiment een rondje hardgelopen).

En toen was het weg …. ineens en erg snel. Gedachten over het nu en komende week waren sneller terug dan ik had verwacht en eerlijk gezegd ook had gehoopt. Ik was meteen weer terug bij het thema wat mij de laatste dagen bezig houdt “veranderingen”  binnen mijn werk, de GGZ zorg en hoe ik hiermee zou kunnen omgaan.

Mijn lief vroeg mij deze dagen of het misschien zinvol zou zijn om in actie te komen; het woord staken viel zelfs. Mijn eerste gedachten gingen terug naar de jaren 70 en 80, waar staken de normaalste zaak van de wereld was. Tegen het koningshuis, tegen kernkoppen, tegen leegstand van woningen, tegen een betere CAO en ga zo maar door. Het idee om in actie te komen voelde wat gedateerd, niet meer van deze tijd. Lees: nee, ik ga niet in actie, ik ga gewoon accepteren wat er allemaal gebeurt en ga kijken hoe ik hier dan weer het “beste” mee kan omgaan. Ik ben immers boeddhist in wording; een uitgelezen kans om me hierin te oefenen.

Maar toch, diep in mij zag ik mezelf alweer de barricades opgaan. Weg met het zorgkantoor, weg met de raden van bestuur van instellingen waar angst regeert en zorg plaats maakt voor gelden, DBC’s, metingen en prioriteiten op weinig democratische wijze worden bepaald. Geweldloos verzet …..

Ben ik bereid om in actie te komen. Voor het behoud van mijn baan, voor behoud van de banen van mijn collega’s waarmee ik al sinds 2003 werk. Bereidheid om mijn kop boven het maaiveld uit te steken voor de client, die al lang het spoor bijster is in de zorg anno 2014 en zichzelf ook uitgenodigd mag voelen om te onderzoeken, net zo als de werkers, of zij nog bereid zijn om een stem op te zetten; niet tegen, maar voor!

Niemand hoeft in dit land gedwongen een pak yoghurt over zijn of haar hoofd heen te gieten. De bereidheid om dit te doen, te onderzoeken wat er gebeurt, is misschien vreemd, minder of zelfs niet gepast, maar wel alive!

Bereidheid is onderzoeken, handelen of stil zitten, maar wel bereid zijn tot het nemen van die eigen verantwoordelijkheid die alleen aan mij en jou toebehoort.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s