Yoghurt op je hoofd

Nee, ik maak geen fout. Ik bedoel niet “boter op je hoofd”, hoewel het wel weer een mooi bruggetje zou zijn naar een heel ander onderwerp. Je leest het goed, “yoghurt op je hoofd”. Dat is de opdracht die ik deze week meekreeg van Gijs Jansen, inspirerende trainer van de opleiding ACT, die ik momenteel volg in Maastricht.

Ga naar de supermarkt en koop daar het duurste pak yoghurt uit het schap. De yoghurt die je normaliter zou laten staan (te duur!). Ga naar huis, doe je kleren uit en ga in de douche staan. Maak het pak yoghurt open en houdt het boven je hoofd en giet de yoghurt over je hoofd. Verder niks, helemaal niks. De rest gebeurt allemaal vanzelf, vantevoren, nadien en nu terwijl ik dit schrijf. Ik ga het dit weekend ervaren. Het verslag volgt later.

Uit je eigen gecreëerde comfortzone stappen. Iets anders doen dan de programmering die al langere of korte tijd zo vast zit in mijn hoofd. Ik geloof in ACT, ik geloof in bewegen naar wat moeilijk is, noem het controle, noem het regie, ik noem het tegenwoordig ervaren. Dat is hetzelfde als LEVEN!

Ervaren is fijn. Ik voel dat ik leef, kan genieten, kan missen, angstig kan zijn om kwijt te raken wat me lief is, keuzes mag maken etc. Loskomen van mijn eigen programmering. Door mijzelf of door anderen erin gestopt. Loskomen van ik, mij & mijn.

Ik kan dat goed gebruiken. Er gebeurt immers zoveel. Er staan zoveel gasten aan de deur van mijn herberg te kloppen. Een reorganisatie op het werk, een derde (mogelijk ik) verliezen hun huidig werk binnen nu en een paar weken, mijn lijf wordt ouder en doet anders dan ik gewend ben, mensen worden ziek en gaan dood. Allemaal gasten. Ik ben overigens erg dankbaar dat er geen IS (Islamitische Staat) gast aanklopt. Vanachter de laptop met een appeltje erop (gehechtheid) is het makkelijk schrijven.

Onderstaand filmpje over “de zwarte hond” geeft op zeer duidelijke wijze aan wat eigen mogelijkheden zijn om toe te werken richting, bereid te zijn los te leren laten. Met vallen en opstaan – geraakt worden door de pijl worden we toch in het leven; het is onze reactie op deze eerste pijl, die vaak het meest zeer doet.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s