Kampioenen en loslaten

Afgelopen week was ik met een vriend drie dagen in Yeunten Ling, het Tibetaans Boeddhistisch Centrum in de Belgische Ardennen (Huy). In 2010 start daar mijn wandeling langs dit achtvoudig pad. Ik kom er graag.

Onderricht van Lama Zeupa. Het onderwerp was niet misselijk, de bardo’s, de overgangsfases van dit leven naar een volgend leven. Voor diegenen die interesse hebben kan ik “het Tibetaanse boek van leven en sterven” van Sogyal Rinpoche van harte aanbevelen.

Drie dagen met dit onderwerp bezig zijn is best wel een behoorlijke opgave en confronterend. De les van loslaten in dit leven, loslaten van de verschillende fases tijdens sterven en overgang naar een volgende fase, zorgen voor veel gedachten en emoties.

Het leven zien als oefening in loslaten is al moeilijk als je op retraite bent, maar op een gegeven moment is de kans aanwezig dat je in een bepaalde stemming bent of komt, waarbij je dat kunt ervaren. Eenmaal op weg naar huis en de dagen nadien, merk ik weer hoe lastig het is om te oefenen in loslaten (van zowel fijne als nare ervaringen).

Zoonlief keek gisterenmiddag (op de vrije woensdagmiddag) door het raam van zijn klas en zag op zijn tafeltje een prachtige zilveren beker staan. De beker van de “schrijfkampioen”. Ieder kind in de klas wordt schrijfkampioen, een aantal maal per jaar. Het kereltje van zes, draaide zich om en vroeg aan zijn vader: “papa, weet je waar ik nu heel blij van word?” Er rolde een traan van blijdschap uit zijn lijfje dat volledig verzachtte en niets meer hoefde. Hij was volledig in het moment. Een mooi moment. Vandaag geniet hij van de aandacht die hij krijgt, straks is het weer voorbij. Papa genoot ook!

Lama Zeupa vertelde het prachtig dit weekend. De omstandigheden zijn niet het probleem, de manier hoe ik ermee omga wel. De omstandigheden in het leven kan ik niet veranderen. Wel hoe mijn reactie is op de omstandigheden. Dat is de oefening van dit leven en dood, een lange bardo.

Zware kost voor een kereltje van zes jaar en zijn vader van 49. Ik laat hem nog even genieten van zijn kampioensbeker in de wetenschap dat …

Met dank aan Lama Zeupa en zijn prachtige lach.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s