Zwarte zaterdag

Vandaag zwarte zaterdag op de Franse wegen. Dit jaarlijks terugkerend evenement zal vanavond het NOS journaal waarschijnlijk wel halen. Verder de presentatie van Guus Hiddink aan de pers als opvolger van Louis van Gaal.
Oh ja, ik lees ook dat het conflict tussen Israel en Hammas inmiddels 1500 levens heeft geëist. Het nieuws rondom de slachtoffers van het MH17 vliegtuig verdwijnt langzaam naar de achtergrond. Ik vraag me af in hoeverre de uitkomst van een toekomstig onderzoek de voorpagina’s nog ooit zal halen.

Wat de krant van dit weekend niet meer haalt zijn de slachtoffers in Syrië. Juni 2014 was een vreselijke maand daar. Er vielen 5300 dodelijke slachtoffers, waaronder 225 kinderen. Sinds 2011 zijn er inmiddels 170.000 doden gevallen. Geen nieuws meer, geen duidelijke bemoeienissen meer vanuit het Westen. Assad mag weer 7 jaar regeren.

Ik vraag me af wat ik kan doen, behalve mijn frustratie voelen en soms van me afschrijven. Is er een club mensen die zich verbonden voelt met het leed aldaar. Wie spreekt namens de slachtoffers? Het scherm gaat op zwart. Het wordt erg stil. Gelukkig hebben we nog een Ebolavirus of een ander virus wat ons ooit te grazen zal nemen. Of zou hier wel de aandacht op gericht worden, zodra het virus de grenzen van Afrika zal negeren. Negeren helpt niet. Je aandacht erop richten, je krachten verzamelen en met elkaar aanpakken hopelijk wel.

Ik heb me voorgenomen om die mensen de komende periode eens op te zoeken; te kijken wat ik echt zou kunnen doen behalve het onderwerp telkens weer terug te laten keren in deze blog. Mogelijk wordt de cynische ondertoon dan wel wat minder. Wordt vervolgd …

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Actualiteit. Bookmark de permalink .