Zonder foto ….

“Wat is dat?”, vroeg zoonlief deze ochtend, toen hij aan de ontbijttafel genoot van zijn kerstbrood (met spijs) en de foto op de voorpagina van de Volkskrant zag. Meteen al de eerste hindernis van de dag. Open kaart spelen en uitleggen waarom de man uit Aleppo huilde en rennend, met zijn dood gebombardeerd kind zijn weg zocht uit de hel van deze tijd, of er om heen draaien met het doel zoonlief in zijn jonge leventje nog even hiervoor te beschermen? Ik was al boos toen ik vooraf de kop had gelezen boven het artikel: “VN: situatie Syrie angstaanjagend”.

Al vaker heb ik hierover geschreven en ben er uiteindelijk mee op gehouden, tegen beter weten in. We moeten er zeker over blijven schrijven, we moeten wel zeker de verschrikkelijke foto’s zien en vooral voelen en compassie hebben en beoefenen met en naar diegenen die zo lijden (met grote IJ) in deze snelle tijd, waarin we bezig zijn met kerstboodschappen, zoeken naar passende recepten voor het diner en velen de vrede om ons heen kunnen en mogen ervaren. Kunnen we met z’n allen echt niks doen? Wacht de VN inderdaad op de vredesconferentie in januari, die nu als kansloos kan worden gezien en de leider in Syrie nu vrijspel geeft. Hij zal weten dat de wereld nu ook weer toekijkt, geen actie zal ondernemen. Het is immers bijna kerst en het zal vooral niet aan ons liggen dat de vredesconferentie zal mislukken.

Jaren geleden werd ik op de eerste dag van het nieuwe jaar geconfronteerd met de foto van Saddam Hussein, verhangen. Ik kan me nog de enorme verontwaardiging herrineren richting de Volkskrant dat door het plaatsen van deze foto op de voorpagina ik hiermee ongevraagd zo geconfronteerd werd. Ik ben zelf toen tijdelijk lid-af geweest. Mijn visie is veranderd, laat zien die gruwelijke beelden, dood en verderf, kapot geschoten kinderen, huilende ouders en passieve politici en wereldleiders. We kunnen nooit zeggen dat we het niet hebben geweten.  

De foto van de man en zijn gebombardeerd kind uit de Volkskrant van deze ochtend had ik willen plaatsen horende bij deze blog. Ik heb hem op internet nog niet gevonden. Hij is een mooie man, met een mooie baard, winterjas en muts op zijn hoofd. Het kind in zijn arm voelt als een kind tussen de 6 en 8 jaar. Het heeft ook een jas aan, mutsje op, de schoenen verloren onderweg. Stof, gruis bedekken het kind. Even heb ik overwogen om een andere foto te plaatsen, keuze genoeg helaas. Uit compassie voor deze man besluit ik dit nu niet te doen. De foto volgt later wel; mijn gedachten zijn bij hem. 

Mijn zoon heb ik de foto uitgelegd, hij vertelde hierop dat hij graag soldaat wilde worden. Hij zou niet gedood worden heeft hij mij beloofd. Dat is gelukkig dan weer heel fijn!

Fijne feestdagen allemaal!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Actualiteit. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s