Mountainbiken en mindfulness

Zondagmiddag fiets ik met de mountainbike door de bossen van Mierlo en Geldrop. Het is nat en glibberig. De zon is al aan het zakken, de blauwe lucht van deze middag heeft me als een magneet naar buiten getrokken. De dagen voorafgaand waren donker, regenachtig en ook persoonlijk had ik de nodige gedachten en overpeinzingen die passen bij het herfstachtig weer.

Behalve hardlopen ben ik sinds een aantal maanden ook aan het fietsen, correctie, aan het mountainbiken. Over hardlopen verschijnen de nodige boeken en titels in relatie tot de beoefening van mindfulness. Ik heb ze gelezen, of ben er aan begonnen om eerlijk te zijn, maar het voelt voor mij altijd beter om te beoefenen dan erover te lezen.  Ik ben niet zo in de mindfulness hardlopen. Ok, je adem volgen, je voeten met aandacht neerzetten, afwikkelen, contact maken met lijf en leden en de relatie ervaren tot de natuur om me heen. De kilometers die voorbij glijden, soms snel, soms traag. De minuten die kwartieren en uren worden. De arbeid die verricht “moet” worden om toch mogelijk het vooropgestelde doel te behalen. Het voelt voor mij niet altijd even mindfulness als ik eerlijk ben. Ik heb me de afgelopen jaren geregeld een “slaaf van de schema’s”  gevoeld, op weg naar een prestatie. De afleiding is er meestal ook al best snel. Lange rechte stukken, pijn in de kuiten of bovenbenen of de “TO DO lijstjes” in mijn hoofd; ze zijn aanwezig en lopen als trouwe vrienden met me  mee.

Het mindful mountainbiken is momenteel een hele andere ervaring. Ik werd me daar zondag weer helemaal bewust van. De modder op mijn benen, de takken die tegen mijn helm tikken, de keuzes die ik mag maken om wel of niet door een plas water te rijden, niet wetende hoe diep het gat is wat voor mijn 29 inch banden bestemd is. De zon die schittert tussen de herfstrood gekleurde bladeren en takken. Op de mountainbike kan ik me het niet veroorloven om de aandacht kwijt te raken. Het alternatief is een botsing met een boom of een glij- of valpartij. Dat wil ik toch liever voorkomen. Er is gelukkig toch nog een streven!

De natte kou die ik voel als mijn tocht erop zit trekt in mijn lijf, voeten, billen, rug en gezicht. Alles is nat en zwart van de modder. Ik vind het heerlijk!

Zo ook zoonlief die bij thuiskomst zijn vader recht de douche in dirigeert. Dat laat ik me welgevallen. Ik spoel de koude en modder van mijn lijf en geniet opnieuw van het moment. Mindfulness op de fiets, in de modder dit keer. Wat vertelde de boeddha ook alweer over de modder? Zonder modder geen lelie; de context was een andere, de lelie was prachtig.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Actualiteit. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s