Minder lief

Mijn lieve zoon vindt mij tegenwoordig soms minder lief. Vooral wanneer hij moe is, zijn zin niet krijgt, honger heeft, pijn heeft, te laat naar het toilet gaat enz. De lijst is uiteraard verder nog uit te breiden, maar de essentie is duidelijk. Het manneke, met zijn prachtige blauwe halve maan ogen lijdt, met een lang “ij” in dit geval. Ik heb in de boekenkast een groot aantal boeken staan over mindfulness, compassie, boeddhisme en zelfs ook een boek hoe Boeddha zou opvoeden als hij kinderen zou hebben. Hij had zelf ook een zoon die hij overigens verlaten heeft en later leerling van hem werd. Daar valt ook nog best het een en ander over te schrijven.

Als mijn zoon, hij is 5, mij laat weten dat alleen zijn moeder de persoon is, bij wie hij terecht wil, is dat ansich niet zo vervelend. Hij creëert daarmee zelfs soms wat extra tijd voor mij, die ik dan bijvoorbeeld zittend op mijn meditatiekussen weet te waarderen, terwijl moeder, zoonlief 2 verhalen voorleest, warme melk geeft en tandenpoetst (we hebben een redelijk vast avondritueel).

Anders wordt het als ik de nodige opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd krijg die me zeer doen. Of als ik genegeerd word en het op dat moment ons niet lukt om op een prettige manier afscheid te nemen. Van binnen raakt mij dit. Ik probeer e.e.a niet te persoonlijk te nemen, meestal lukt me dit goed. Toch slaat het lijden geregeld over op mij en voordat je het weet lijden er 2 mensen, misschien wel 3. Ik heb geleerd dat boos worden niet bijdraagt tot een verandering. Lief zijn wel! Ik neem dan ook in dit soort situaties vaak afscheid met de woorden “ik hou van jou”. Altijd weer, iedere dag opnieuw en merk dat het me daardoor lukt om zelf niet te verharden of chagrijnig te worden.

Gisterenavond spraken we bij Zen Eindhoven over juist spreken en onze reacties wanneer de ander in onze optiek niet juist spreekt tegen in dit geval mij. Hoe makkelijk is het om vanuit de boeken of de zitmeditatie naar eigen reacties te kijken. Hoe moeilijk is het om het de dagelijkse beoefening niet meteen te reageren. Er liggen voor mij voldoende uitnodigingen om niet meteen te reageren. Iedere dag opnieuw.

Niet alleen ik, maar alle mensen willen gelukkig zijn. Dat wordt oefenen deze week …

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s