Spiegeltje aan de wand …

Het is op Facebook en op andere social media nog nooit zo druk geweest.
Nederland is geschokt door de moord op de 2 jongens Ruben & Julian, die naar alle waarschijnlijkheid door hun vader gedood zijn, mogelijk uit rancune en wraak naar de moeder van de jongens. Vader doodde hierop zichzelf. Twee weken lang stond Nederland in het teken van de massale zoektocht naar de jongens. Honderden mensen namen collectief vrij en besteedde hun vrije weekend om met elkaar op zoek te gaan naar…
Naar wat vraag ik me af? Twee overleden jongens wiens geest het lichaam al verlaten zou hebben? Zochten we een collectief steungebaar naar de moeder van de jongens, wie we niet kennen en ook zijn we niet bekend met de geschiedenis van deze tragische familie.
Of zochten we iets van onszelf of juist niet?

De veroordeling van vader, die zeer waarschijnlijk zeer in de war was, doch ooit zijn 2 zonen voor het eerst in zijn armen heeft gehad en daar hoogst waarschijnlijk blij en trots over is geweest, was enorm. Welke vader doet dit zijn kinderen en ex-vrouw aan? Sterker nog, doet dat ons aan? We zijn geraakt, aangedaan, boos en vooral geschrokken. Is een mens in staat om te doden, zelfs zijn eigen kinderen. Zeker, al eeuwen worden kinderen gedood, in alle culturen, om de meest absurde redenen. Wij doden met onze drones en belangen in Irak, Afghanistan dagelijks kinderen; de verontwaardiging hierover is weg geëbd in de mildheid van de tijd.
Is onze collectieve veroordeling gerechtvaardigd als we toestaan dat in Syrië al meer dan 1 jaar kinderen gedood worden en hoe wordt geweld en agressie daar ervaren. Een Syrische rebel liet deze week zien hoe letterlijk hij het verbale letterlijk en gewelddadig taalgebruik, dat naar ik begrijp normaalgoed is in veel moslimlanden oppakt, door na het doden van een Syrische regeringsmilitair, de borstkas van deze man open te snijden en hart en lever te verwijderen en deze rauw te eten.
Hoe rauw is geweld als in de wijk Woodwich in Londen, 2 moslimjongens een militair van 25 jaar, vader van een zoon van 2 jaar, klem rijden en met hun machete deze man op barbaarse wijze vermoorden en nadien met tientallen omstanders wachten op de politie die na 15 minuten arriveert. De mannen worden tot hun verdriet geen martelaar, maar “gewoon” neergeschoten en gearresteerd. Dit alles wordt uiteraard gefilmd en binnenkort zullen ook deze beelden te zien zijn op Facebook.

Wij mensen zijn in staat om te doden, onbekenden, bekenden, vijanden en geliefden. Onze massapsychose krijgt zijn gezicht op Facebook, misschien zoeken we de verbinding met elkaar uit troost en steun. Het kan ook zijn dat we onze ogen sluiten voor de spiegel van alledag. Dat we kunnen doden, dat het in ons zit, dat we het vreselijk vinden en niet willen accepteren. Is de vader een slecht mens? Heeft hij onjuist gehandeld? Wat waren zijn intenties? Wie het weet mag het zeggen. Is de Syrische burgerstrijder een barbaar; heeft hij gekozen om in de gekheid van het bestaan in Syrië zijn strijd te strijden om te overleven. Wat dreef de 2 mannen naar hun daad in London, hoe speelden zij mogelijk ooit samen op een speelveldje in London, schoppend tegen een balletje.

Een oordeel over de ander, is mogelijk ook een oordeel over onszelf. We zijn allen mensen, we hebben allen onze eigen geschiedenis; haat kan nooit verbinden, zachtheid, mildheid en de intentie om goed te zijn en vooral te zien en deze uit te spreken mogelijk wel. Ik denk dat ik vandaag maar eens een berichtje ga plaatsen op Facebook

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Actualiteit. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s