Leonard Cohen I.M 1934-2016

Mooi man, uitzicht in Montreal ….

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Dansen langs de snelweg

Dit weekend genoot ik, samen met twee liefdes, van het mooie najaarsweer in Antwerpen, waarbij we logeerden nabij de snelweg, de ring van Antwerpen. Alles stroomt, is in beweging en ook op de plek waar ons hotel staat, was dit goed hoorbaar. Het gezoem van de banden, geluiden van auto’s en hulpdiensten, de mens op weg van A naar B. De afwezigheid van stilte en heel bewust, het stromen van alles wat komt en gaat. Ik vond het mooi. Ook omdat 2 voor mij belangrijke leraren in België woonachtig zijn.

Het geluid als mediatieobject in België, niet specifiek als focuspunt van de aandacht. Wel als onderzoek naar hoe graag ik alles vast wil zetten, wil houden. Het geluid als reminder om wat ruimte te creëren. Het onderzoek aan te gaan.

Dit weekend hoorde zoonlief en ik onderstaande tune (geluid) in Antwerpen. Mijn benen moesten bewegen, het begon zomaar te stromen. Ik noem dat dansen. Mijn zoon zeer zeker anders. Hij geneerde zich wat om zijn oude vader. Geluid en beweging, ieder zijn smaak.

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Gast in Brandevoort

Sommige lezers weten dat ik in Brandevoort woon. Een moderne vinexwijk in Helmond. Beetje bladibla, kakkineus, te dure hypotheek en veel mensen om me heen met merkkleding en een belangrijke buitenkant. Er is niet zoveel te beleven. Overdag is het leeg en verlaten en ‘s-avonds zijn de luiken doorgaans gesloten. Ik woon er overigens prima.

Zoals altijd loop ik zo rond 06 uur de ochtend een “rondje Brandevoort”, de hond is er iedere dag weer blij mee. Zo dus ook deze maandagochtend. Het was nog donker en rustig. Bij de verlichte bushalte (waar doorgaans mensen uit Brandevoort geen gebruik van maken), zag ik het silhouet van een “iemand” zitten. Ik vond dat wel mooi. Zo vroeg in de ochtend en ik besloot om in mijn gedachten deze persoon enkele vriendelijke wensen toe te werpen (dat hij of zij gelukkig mocht zijn, gezond, veilig en in rust en vrede met zichzelf/haarzelf in deze wereld mocht leven). Terwijl ik het bushokje net voorbij was en mijn gedachten alweer mijlenver vooruit waren gehold, bemerkte ik onrust bij de trouwe viervoeter. Ik draaide me om en zag dat het silhouet tot leven was gekomen. Het silhouet werd een levende man en liep van me af de straat over. Ik kende de man. Het was dezelfde man die ik 2 avonden geleden, zaterdagavond om 22 uur aantrof lang het kanaal in Eindhoven. Toch zo’n 10 kilometer van het keurige Brandevoort. Zaterdagavond maakte ik kennis met deze man, toen deze in doorweekte kleding, zonder schoenen en in totaal verwarde toestand het kanaal uit klom en ik hem mijn hulp aanbood. De man en ik konden niet met elkaar communiceren, we begrepen elkaars verbale taal niet. Wel kon ik afscheid van hem nemen, nadat hij door de ambulance en politie werd meegenomen. Ik zwaaide en fietste huiswaarts. Ik was onder indruk van de man en zijn omstandigheden.

Vanochtend dus onze 2e ontmoeting. Ik herkende de man meteen en toch twijfelde ik. De man was wederom doorweekt, had geen schoenen aan en droeg dezelfde kleding als 2 dagen geleden. Was ik nu zelf degene die verward was? Bijzonder ervaring. Ik draaide me om en liep naar de man toe. Van zijn kant uit was er geen herkenning, ook geen afwijzing. We begrepen elkaar nog steeds niet. De man was er slecht aan toe en wederom alarmeerde ik de hulpdiensten, dit keer in het prachtige Helmondse. De wijk was intussen al wat tot leven gekomen terwijl we samen wachtten op politie en ambulance. Ook toen deze met de nodige akoestische ondersteuning Brandevoort wakker maakte, bleef het om ons heen bijzonder rustig, bijna een intiem moment. We wachten samen op wat komen zou. Twee mannen in Brandevoort, eentje die er al een tijdje woonde en eentje die op bezoek kwam, een gast. Ik voelde me overigens geen gastheer, ik maakte me zorgen over de man en bedacht me allerlei redenen, scenario’s waarom wij elkaar wederom tegenkwamen. Synchroniciteit? Oorzaak en gevolg en hoe daarmee te handelen. We namen wederom afscheid. “Zorg goed voor jezelf” mompelde ik de man toe, ook al verstond de man niet mijn taal. Contact was er wel.

Het verlaat ontbijt smaakte anders dan andere maandagochtenden. Zoonlief was onder de indruk van de ontmoeting die zijn vader had met deze man. “Waarom heb je hem niet mee naar huis genomen”, vroeg hij mij. “Als je hem over 2 dagen weer tegenkomt, moet je hem meenemen naar huis”, was zijn advies aan mij. Dat ga ik zeker doen, dan bel ik vanuit huis naar de ambulance en politie, terwijl hij hier kan schuilen en zich kan opwarmen.

Wat moet ik nu met deze ontmoeting, met deze “gast in Brandevoort”. Ik help doorgaans al behoorlijk veel mensen in mijn werk binnen de GGZ. Ik krijg daar een salaris voor, voldoening, erkenning, soms hoofdpijn en stress. Zaterdag en deze vroege maandagochtend help ik deze man in Brandevoort. Help ik deze man, of helpt misschien deze man mij. Ik ben niet zo thuis in ontmoetingen, zeker niet in speciale, wat meer spirituele ontmoetingen en toch …. en toch.

In het boeddhisme is Kwan Yin, de godin van de genade, de godin van mededogen. Ook in andere levensovertuigingen komen we haar tegen. Welkom in Brandevoort Kwan Yin. Dank voor deze ontmoeting, heel dichtbij dit keer.

 

 

Geplaatst in Geen categorie, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

De psychiater

De psychiater gaat met pensioen.

De titel van zijn memoires, “Dicht bij het einde, terug naar het begin”, nodigt uit tot nieuwsgierigheid en onderzoek. Thema’s als einde en begin, zijn tijdloos.

Vanaf 1985 heb ik gewerkt met veel soorten van psychiaters. De meest waardevolle lessen heb ik van deze man geleerd. Hij is inmiddels 86 jaar.

https://www.volkskrant.nl/boeken/irvin-yalom-blikt-in-goed-leesbare-autobiografie-terug~a4517933/?hash=0840bb3df00911c28ec438a91b3ed86407a5961b

Geplaatst in Geen categorie, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Leraar en leerling

In mijn leven heb ik verschillende leraren ontmoet. De relatie leraar-leerling is best ingewikkeld is mijn ervaring. Vaak kom ik mezelf hard tegen en is het zoeken naar de “juiste” houding, toon, nabijheid en afstand. Vertrouwen en echtheid, authenticiteit in relatie tot de dharma zijn voor mij vaak doorslaggevend.

Andre van der Laak, een prof in het boeddhisme legt zijn visie uit in onderstaand filmpje.

 

Geplaatst in Boeddhisme | Een reactie plaatsen

Geld voor ieder?

Prinsjesdag 2017 is weer voorbij. Ik kon het niet nalaten om David Sylvian weer voorbij te laten komen. Wat een prachtige uitnodiging om het anders te doen. Anders!

Wanna step on through
Can I check that bag
Is there something inside here
That could help you relax

Did you find something
You were looking for
Freedom has its price now
Wanna buy some more

I’ll take that coat
Remove them shoes
Should a guy like me
Be afraid of a man like you

All change
All change
Wipe your nation’s shame from you
It’s not where you’re born
It’s the things that you do

Money for all
Money for all
Revolution, socialism
Read it in the rag
There’s a gun at your head
Put the money in the bag
Money for all

Have you tried this game
When you’re feeling tired
Keeps you entertained
‘Till your card expires

So you missed the broadcast
Or do you feel the same
Only someone said this city’s gone
Down in flames in our name

All change
All change
Let gasoline fumes fill the air
Let’s show that ‘mother how much you care

All change
All change
Wipe your nation’s shame from you
It’s not where you’re born,
It’s the things that you do

Money for all
Money for all
Hey there soldier
Who’s your concubine?
With a trigger-happy finger and a nicotine flame
She’s a diamond mine

All change
All change
Let revolution fill the air
Let’s show that monkey how much you care

Money for all
There’s a mean-looking elephant pounding at your door
It’s dining at your table,
Sleeping on your floor

Money for all
Money for all
Revolution, socialism
Read it in the rag

There’s a gun at your head
Put the money in the bag

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Kleurenpalet in de regen

Na het lezen van de krant ben ik vaak in verwarring. Alle beelden, foto’s, meningen van anderen, zorgen vaak voor een groot aantal aannames en oordelen in mijn eigen hoofd. Vaak ga ik daarover in gesprek met m’n lief aan de overkant van de tafel. Vandaag niet. Vandaag geprobeerd eens “helder” te kijken, te zien en te ervaren wat er allemaal bij die verwarring hoort.

Niet onbelangrijk om de aanleiding van de verwarring te benoemen.  Een               “prachtige”  foto van Dominique Faget, zij legt 5 jonge vluchtelingen uit Myanmar vast op haar camera, schuilend onder een grondzeil voor de hevige moessonregen. De vijf dragen gezamenlijk het zeil dat symbool staat voor hun bescherming.  In hun ogen lees ik niet zozeer wanhoop, eerder berusting.  Ze zijn gevlucht uit Myanmar, overwegend boeddhistisch.

Een aantal pagina’s verder op, doet columniste Magriet Oostveen, verslag van het Happinez Festival. De toon van het artikel voelt cynisch aan. Alle vooroordelen komen voorbij, zowel die van de schrijfster als die van mijzelf. Het artikel eindigt met een quote dat de deelnemers zich vooral bewuster zijn geworden van hun ongeluk. Daar loop ik vast.

Ook voor mij is het vrij gemakkelijk om alle coaches en Happinez bezoekers en lezers te veroordelen. Is het niet mogelijk dat zij bezig zijn om op een andere manier invloed uit te oefenen. Invloed op het eigen zelfbewustzijn, waarin met meer aandacht en mededogen gekeken mag worden naar het eigen ongeluk en ongemak. Zou zoiets ook bijdragen aan het toenemen van compassie voor de anderen? Zou dit niet een heel mooi begin zijn? Zo worden alle kleuren, die vanuit het vluchtelingenkamp in Sri Lanka en de kleuren van Happinez samen een nieuw kleurenpalet, waarop iets nieuws kan ontstaan.

Geplaatst in Boeddhisme, Persoonlijk | Een reactie plaatsen