Zwarte Spiegel

Op Netflix kijk volg ik op dit moment de serie “Black Mirror”. Per aflevering wordt een blik geworpen op de toekomst en met name gericht op de leuke en mindere gevolgen van onze relatie tot gadgets, Facebook en allerlei andere manieren om in verbinding te staan met …. onszelf, de ander en vooral met “je okay en je goed voelen”.

Oei, dat kan natuurlijk niet goed aflopen. Iedere aflevering eindigt donker. Donker zwart! Pik donker! Heel knap gedaan. Een gevoel van onbehagen overvalt mij als kijker iedere keer weer opnieuw. Het lijkt verdorie het échte leven wel.

Ook in dit echte leven kijk ik geregeld in de spiegel van “de levensspiegel”, het rad van Samsara, dat blijft ronddraaien. De spiegel die niets meer weergeeft dan de reflectie van wat ik erin zie. En dat is behoorlijk veel als ik eerlijk ben. Ook al weet ik dat de spiegel van zichzelf “leeg” is, zie ik veel kleuren, ideeën, gedachten en allerlei projecties van mijn beperkte geest, weerspiegelt in de spiegel.

Zitten op het kussen is ook spiegelen. Soms lijkt het beeld zoals verwacht, soms vermoeiend, saai, spannend, irritant, inspirerend, pijnlijk en zo kan ik nog even doorgaan. Het levenswiel draait haar rondjes terwijl ik zit, zaken afweeg, probeer te accepteren en als dat niet lukt, een emmertje vriendelijkheid beter weet te gebruiken (mits deze in de nabijheid is uiteraard).

En dan als er helderheid is en rust is het oh zo fijn, totdat ik er weer uitstap. De wereld in, buiten het kussen. Keuzes die gemaakt moeten worden, twijfels die opeens pijnlijk voelbaar worden, met veel oordelen daarbij, vaak over mezelf en vaak donker gekleurd. Ontmoetingen met anderen, met alle (ver)oordelingen daarbij horende blijkbaar. Voel je het luchtruim al dichttrekken? Donkere wolken verzamelen zich.

Poeh! En hoe zat het dan ook alweer met al mijn intenties. Ik raak ze zo vaak kwijt. En dan zie ik zo’n serie “Black Mirror” op Netflix en dan valt opeens het kwartje weer. Het beeld in de spiegel is niet leeg, wel beter zichtbaar en meer helder.

Het mantra in het hoofd klinkt “terug naar de basis“. Gelukkig kan ik altijd opnieuw beginnen, zeker als de basis steviger is geworden en meer vertrouwd. Het verdragen van het beeld dat de ogen zien in de spiegel, als oefening en persoonlijk onderzoek. Niet alleen op lange retraites, ingewikkelde yoga sessies, dure, ongelezen boeken en opleidingen, maar gewoon hier. Vanuit de basis, in verbinding, met alles wat er is.

“Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is …………., wat is? Is ……?

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

In verbinding

Na de start van de opleiding POD (open dialoog) in Londen afgelopen week en het eerste symposium gisteren in Utrecht, scrol ik zo eens langs mijn eerdere berichten.

Ik kom de prachtige stem van David Sylvian vaak tegen. Het nummer “World Citizen” komt in een nog mooiere context te staan met het gedachtegoed van Open Dialoog.

Eenmaal in verbinding is er geen weg meer terug ….

http://www.podnederland.nl

Geplaatst in Muziek, Persoonlijk, POD | Een reactie plaatsen

Dansen en zingen met Rick

Afgelopen week is een grote wens uitgekomen! Ik heb gezongen en gedanst met Rick. Een van mijn secret pleasures uit de jaren 8o. Dertig jaar geleden identificeerde ik mezelf met deze wat onhandig, stijf dansend one-hit wonder, die zijn verlangens (enigszins overdreven) uitgoot over de wereld. Hoewel het nummer wereldwijd een grote nummer 1 werd, ken ik weinigen die het nummer en Rick openlijk de liefde verklaarden. Ik wel – het roodharig joch, met veel te grote jas, die hoopte op de grote liefde die maar niet kwam. Op de dansvloer had ik zijn danspasjes destijds geperfectioneerd. Mijn huidige liefdes adviseren mij tegenwoordig om dit vooral niet in het publiek nogmaals te doen …. ik hou een beetje van Rick. Hij is mijn cult-held.

Dertig jaar later, het is nu januari 2018. Rick en ik zijn leeftijdsgenoten, beide begin 50. Afgelopen week ontmoeten we elkaar in Engeland. Ik zong en danste met de microfoon in mijn hand. Karaoke, gezellig (kort) in verbinding met veel nieuwe mensen. Ik was in Engeland om, samen met 70 mensen, mezelf te scholen in POD (open dialoog). Feitelijk een training om veel af te leren, van hetgeen ik de afgelopen 32 jaar in mijn vak als hulpverlener heb aangeleerd en aangewend. Dat is een behoorlijke confrontatie en verwarrend. Iets onderzoeken wat al zolang aanwezig is en waar met volle overgave opnieuw gekozen kan worden, mag worden. Het anders te doen, dichter bij waarden die nu, dertig jaar later, anders zijn geworden. Open dialoog, verbinding maken met de ander, ieder ander (mezelf included) en vandaar uit handelen of juist niet. Samen onderzoeken, ervaren, delen en zien wat daaruit volgt. Het boeddhistisch gedachtegoed sijpelt er prachtig tussendoor. Het voelt soms ongemakkelijk, brengt veel nieuws en zorgt voor een nieuwe en andere verbinding.

Rick en ik zijn samen oud(er) geworden. Ik beschouw hem als mijn innerlijke vriend, we kennen elkaar. Het lied en tekst van “Never Gonna Give You Up”, is als je hard meezingt eigenlijk een prachtig lijflied van de POD. Zingt maar eens mee! Mogelijk voel je het ook?

Rick en ik, we have an understanding …..

 

Geplaatst in Muziek, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Hoekjesgeest

“Hoekjes vind je in een hoekjesgeest.

Een weetnietgeest is als een cirkel”.

Mijn voornemen dit jaar is om …. ai, daar gaan we al.

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Eenhonderacht maal

http://www.zeneindhoven.nl/nieuwjaarsviering/

Op de eerste dag van dit vertrekkend jaar, ben ik voor de eerste maal op deze manier gestart. Met 108 buigingen. Ook op 01 januari 2018 heb ik weer het voornemen om op deze manier het jaar te starten.

Het getal 108 komt veel terug in het boeddhisme. Lijf en hoofd worden uitgenodigd om “los te laten” wat los gelaten kan worden en dankbaar te zijn voor wat rest (inclusief pijn in rug en knieën).

108 buigingen als een warme douche op 1 januari.

 

Geplaatst in Boeddhisme, Persoonlijk | 1 reactie

Nieuw verlangen

Zo tegen het eind van dit jaar 2017, komen de eerste gedachten over 2018 alweer voorbij gedreven. Achter de werktafel, in mijn agenda en op het meditatiekussen. Allerlei plannen, ideeën en verwachtingen en verlangens. Ik zie ze eerder en duidelijker. Terugkijkend naar dit jaar zie ik mijn reacties hierop.

Ook nu, tegen het einde van het jaar, komen er weer nieuwe bij in de vorm van goede voornemens, gedachten over (re)acties of beter gezegd … het uitblijven of uitstellen van (re)acties. Mijn boekenkast staat vol prachtige boeken, vele aangeschaft vanuit verlangens en verleidingen. Veelal nog onaangeraakt en ongelezen. Voor 2018 stel ik zo voor om deze boeken eerst eens te gaan lezen, voordat mijn verlangens er voor zorgen dat ik dadelijk ook nog verlangens ontwikkel over een nieuwe kast, een groter huis met nog meer boeken, spullen, verzamelingen …. wat sleep ik toch allemaal mee in dit leven?

Ik schrijf mijn verlangens vanaf 01 januari maar eens op … in het BUJO (bullet journal). Als ik ze teruglees kan ik kijken of het verlangen veranderd is en nog steeds fris en fruitig staat te springen om geplukt te worden. Als het verlangen kleiner is geworden, weg is, komt er een rode streep door het verlangen. Ik ben benieuwd naar het eindlijstje van 2018. Leve de Top 2000.

Fijne jaarwisseling allemaal …. met prachtige verlangens.

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Equality – Xmas 2017

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen